To był wielki finał - przedstawienie na plaży w Serocku

21.06.201014:18

Agnieszka

Był dynamizm i żywiołowość – ale i  szansa na głęboką refleksję nad tematem. Była spontaniczność – ale wsparta przemyślanym scenariuszem działań. Była młodość – choć momentami miało się wrażenie, że opowieść, której się słucha, jest niebywale dojrzała, jak na wiek osób, które ją snują.

19 czerwca 2010 r. w zupełnie zaskakujący sposób wykorzystano przestrzeń plaży miejskiej w Serocku. Późnym wieczorem odegrano tu plenerowy spektakl teatralny, będący podsumowaniem czteromiesięcznych warsztatów, w ramach projektu współfinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego  „Sztuka Serock jednoczy”. To był naprawdę wielki finał projektu.

Spektakl opowiadał o poszukiwaniu przez rozbitków swojego miejsca na ziemi. Ich przewodnikiem był niepełnosprawny chłopiec. Wrażliwy, spostrzegawczy. To on wypatrzył dla swych towarzyszy wyjątkową krainę, w której wszyscy odnaleźli swoje miejsce na ziemi. Osiedlili się w niej, żyjąc we wzajemnej życzliwości.

Teksty do przedstawienia napisali uczestnicy warsztatów, jednocześnie aktorzy. Opracowanie muzyczne na wiolonczelę przygotowała i wykonała Marzena Białobrzeska –  Korzycka, której towarzyszyła Maja Radomska z podopiecznym z grupy wokalnej „Incanto”. Reżyserią świateł i dźwięku zajął się Janusz Orzepowski. Spektakl wyreżyserowała Betina Dubiel i jej asystentka Karolina Król.

Spotkanie na plaży było również okazją do podsumowania tego, co działo się podczas 9 warsztatów teatralnych, w których uczestniczyli młodzi z całej gminy Serock. Prezentacja multimedialna ze zdjęciami i fragmentami filmowymi pokazała, że był to czas wytężonej pracy i dobrej zabawy.  Czas, w którym nie brakło samorealizacji uczestników. 

Podczas sobotniego wydarzenia na plaży twórcy zadbali, by zasiadający wśród publiczności widzowie nie czuli się anonimowo. Przed wejściem na plażę każdy otrzymywał naklejkę i zadanie do wykonania, nie zabrakło zabaw integracyjnych, usypano też kopiec jedności z ziemi.

Nikt nie miał wątpliwości, że „sztuka Serock jednoczy”.